Logistyka w wojsku

Moderator: Książęca Żandarmeria Wojskowa

Awatar użytkownika
Simon Liberi
Posty: 1645
Rejestracja: 11 cze 2009, o 12:32
Gadu-Gadu: 0
Lokalizacja: Grodzisk

Logistyka w wojsku

Post autor: Simon Liberi » 20 sty 2013, o 15:58

Logistyka wojskowa obejmuje swoim zainteresowaniem wszystkie ważne z punktu widzenia wojskowego strumienie przepływów materii, informacji, usług, ludzi a także kapitału. Wyróżnia się kanał zasilania (grupa dofrontowa) oraz kanał odprowadzania odpadów systemu wojsk walczących (grupa odfrontowa). W kanale zasilania płyną przede wszystkim strumienie dóbr, które definiuje się jako rzeczy materialne i niematerialne (produkty i usługi), które mogą być użyte do zaspokojenia potrzeb. Kanałem odprowadzania odpadów natomiast płyną strumienie strat medycznych jak i strat technicznych. Obu grupom towarzyszą strumienie informacyjne. Źródłem strumieni dofrontowych są obiekty logistyczne zaplecza kraju zaś ujściem - wojska, odwrotna sytuacja jest w grupie odfrontowej.

Ze względu na etapowość przepływów wyróżnia się strumienie bezpośrednie (jednostopniowe), pośrednie dwu i wieloetapowe (wielostopniowe), mieszane (kombnowane). W przepływach strumieni pośrednich oraz mieszanych oprócz źródeł i ujść występują punkty pośrednie, w których odbywa się transformacja. W przepływach jednostopniowych mamy do czynienia z bezpośrednim przepływem pomiędzy źródłem a ujściem, w przypadku pośrednich i kombinowanych przepływ jest przerywany w co najmniej jednym punkcie (transformacji), gdzie przebiegają procesy logistyczne. W takich punktach następuje koncentracja lub dekoncentracja płynących wielkości ekstensywnych.

W kanale zasilania wojsk w punktach koncentracji gromadzone są dobra jednego lub wielu rodzajów przypływające z różnych źródeł w małych ilościach, tam dokonuje się ich kompletowania. Natomiast w punktach dekoncentracji zgromadzone dobra są rozdzielane i kierowane w małych partiach do wielu różnych odbiorców (ujść). Punktami transformacji w kanale zasilania są obiekty logistyczne w postaci baz (punktów) zaopatrywania, punktów usługowych itp.

W kanale odprowadzania odpadów systemu wojsk walczących można zidentyfikować punkty transformacji, gdzie następuje gromadzenie poszczególnych rodzajów odpadów oraz ich rozdział.

Przykładowo zgromadzony uszkodzony i zniszczony sprzęt techniczny zostaje rozdzielony na sprzęt, który będzie remontowany w tym punkcie transformacji lub innym znajdującym się w kanale odprowadzania odpadów systemu wojsk walczących, albo poza systemem logistyki wojskowej (zaplecze kraju). Punktami transformacji w kanale odprowadzania odpadów systemu wojska walczących są obiekty logistyczne w postaci: punktów opatrunkowych, szpitali, punktów gromadzenia uszkodzonej techniki, zakładów remontowych itp.

System logistyczny Sił Zbrojnych stanowi pomost pomiędzy systemami zaplecza kraju (SZK) i wojsk walczących (SWW). W systemie logistycznym Sił Zbrojnych możemy zidentyfikować następujące elementy: oddziały (pododdziały): zaopatrzenia, transportowe, ewakuacyjne, remontowe i medyczne; zapasy środków bojowych, materiałowych, medycznych i technicznych; infrastrukturę magazynową. Komunikacyjną, usługową, obsługową, remontową i medyczną; środki transportu ogólnego przeznaczenia oraz specjalistyczne. Realizowane są w nim następujące procesy: zasilania, maszynowe, transportowe, usług socjalno-bytowych; odtwarzania zdatności technicznej oraz obsługi medycznej. W systemie logistycznym Sił Zbrojnych można wyodrębnić następujące podsystemy: kierowania logistyką (PKL) oraz wykonawcze, zaopatrywania materiałowego i usług połączony z procesem ewakuacji materiałowej tworzą podsystem zabezpieczenia materiałowego (PZM), odtwarzania zdatności technicznej (POZT) oraz obsługi medycznej (POM), w których odbywa się transformacja jakościowa oraz ilościowa strumieni zasilających oraz strumieni odpadów systemu wojsk walczących. Zaś pokonaniu przestrzeni w funkcji czasu między systemami zaplecza kraju oraz wojsk walczących służą podsystemy: transportu (PT), ewakuacji technicznej (PET) oraz ewakuacji medycznej (PEM).

Funkcjonowanie logistyki wojskowej polega na rozwiązywaniu szeregu zadań i realizacji procesów logistycznych. Wyodrębnienie i klasyfikacja logistyki wojskowej jest konieczne z uwagi na różnice w problemach, które są rozwiązywane podczas funkcjonowania albo budowania konkretnych systemów. Pod względem funkcjonalnym logistyka wojskowa dzieli się na logistykę produkcji oraz logistykę operacyjną. Logistyka produkcji zajmuje się przede wszystkim kierowaniem polityką zbrojeniową oraz zakupem zasadniczych rodzajów techniki wojskowej. Logistyka operacyjna dzieli się na logistykę planistyczną (obejmującą wszystkie logistyczne aspekty planowania polityki logistycznej i procedur, koordynację planów logistycznych w ramach własnych sztabów oraz w układzie sojuszniczym, określa ogólne wymogi systemu logistycznego; koordynuje realizację zadań, planowania oraz prowadzanie ćwiczeń, szkoleń, seminariów oraz prac studyjnych w tym zakresie) oraz logistykę wykonawczą (obejmuje przyjmowanie zaopatrzenia od dostawców, magazynowanie, transport i eksploatację sprzętu technicznego; organizację obsługi medycznej; sterowanie przepływem ludzi i materiałów w obrębie systemu; utrzymywanie współpracy z odpowiednimi organami logistycznymi w układzie sojuszniczym).

Najistotniejszym walorem prawnego działania systemu logistycznego jest skuteczność polegającą na zbliżeniu się w działaniu do osiągnięcia celu, którym jest zapewnienie dostaw i świadczenie usług niezbędnych wojskom do szkolenia i walki. Zasady funkcjonowania systemu logistycznego wynikają z praw walki zbrojnej i zasad sztuki wojennej, są historycznie ukształtowanymi regułami będąc podstawą racjonalnej działalności organów kierowania i ogniw wykonawczych systemu logistycznego w skali taktycznej, operacyjnej i strategicznej. Do zasad zaliczane są:

  1. Zasada pierwszeństwa operacji - wskazuje na prymat działań operacyjnych nad działaniami logistycznymi. Zasada odpowiedzialności - wskazuje, że państwa członkowskie oraz władze danegosojuszu ponoszą kolektywną odpowiedzialność za zabezpieczenie logistyczne sił w wielonarodowychoperacjach sojuszu.
  2. Zasada kompetencji - dowódcy muszą posiadać wystarczające pełnomocnictwa w stosunku do zasobów logistycznych w celu umożliwienia ich użycia i podtrzymywania zdolności bojowych wojsk.
  3. Zasada kooperacji - wskazuje konieczność kooperacji wewnątrz sojuszu i wewnątrz każdego z państw w dziedzinie transportu, realizacji procesów zabezpieczenia logistycznego, jak również finansowania. Zasada koordynacji - wskazuje na konieczność koordynacji działań na wszystkich szczeblach organizacyjnych. Zasada zabezpieczenia i wystarczalności - wskazuje, że państwa muszą zapewnić wystarczające zasoby logistyczne. Zasada elastyczności - wskazuje konieczność tworzenia elastycznych systemów logistycznych. Zasada przystępności - wskazuje konieczność stosowania w zabezpieczeniu logistycznym nieskomplikowanych rozwiązań.
  4. Zasada aktualności - wskazuje konieczność zapewnienia działań logistycznych zgodnych z aktualnymi potrzebami wojsk.
  5. Zasada oszczędności - wskazuje konieczność gromadzenia zasobów logistycznych w rejonie operacji w ilościach zgodnych z potrzebami i zużywania ich w ekonomiczny sposób.
  6. Zasada przejrzystości - wskazuje konieczność posiadania przez dowódcę formacji o dostępnej infrastrukturze oraz zasobach logistycznych.
  7. Zasada synergii - oznacza, że działania o orientacji synergicznej mają zawsze na celu optymalną kombinację funkcji składających się na zabezpieczenie logistyczne.
Stosowanie wymienionych zasad jest koniecznym warunkiem prawidłowego działania systemu logistycznego.

Zabezpieczenie materiałowe wojsk to czynności związane z ustalaniem potrzeb, gromadzeniem i magazynowaniem określonych normami zapasów środków zaopatrzenia oraz zasilania nimi wojsk.

Zapasy gromadzone w siłach zbrojnych dzielą się na zapasy użytku bieżącego i zapasy wojenne.

Zapasy użytku bieżącego to określone środki zaopatrzenia, przeznaczone do zabezpieczenia bieżących potrzeb szkoleniowych i gospodarczych. Zapasy wojenne to określone normami środki zaopatrzenia przeznaczone do zabezpieczenia działań bojowych, dzielą się na taktyczne , stacjonarne, okręgowe oraz centralne.

Zabezpieczenie techniczne to celowe działanie z obiektem znajdującym się w stanie zdatności lub niezdatności, umożliwiające jego użytkowanie, ma ono na celu utrzymanie techniki wojskowej w gotowości do użycia oraz odtwarzanie jej zdatności w razie uszkodzenia. Zabezpieczenie techniczne obejmuje procesy: obsługiwania technicznego, rozpoznania technicznego, ewakuacji technicznej, remontu a także przechowywania, obsługiwania organizacyjnego, zaopatrywania w technikę wojskową oraz techniczne środki materiałowe.

Zabezpieczenie transportowe to całokształt przedsięwzięć organizacyjno - technicznych związanych z wykonywaniem przewozów wojskowych wszystkimi rodzajami transportu i prac przeładunkowych oraz przygotowaniem i planowaniem osłony technicznej sieci transportowej znaczenia obronnego, a także kierowaniem ruchem wojsk.

Zabezpieczenie medyczne wojsk ma na celu utrzymanie dobrego stanu zdrowia żołnierzy, objęcie opieką rannych i chorych oraz leczenie a także zapobieganie powstawaniu i rozpowszechnianiu się chorób, zwłaszcza zakaźnych. Podstawowym zadaniem służby zdrowia sił zbrojnych w czasie pokoju jest zapewnienie osłony medycznej oraz realizacja świadczeń medycznych w celu zapewnienia dobrego stanu zdrowia żołnierzy a także przygotowanie sił i środków medycznych do wykonywania zadań zabezpieczenia medycznego wojsk na wypadek wojny. W czasie wojny zabezpieczenie medyczne wojsk sprowadza się do zapewnienia skutecznej pomocy medycznej na polu walki oraz leczenia w warunkach stacjonarnych.

Kierowanie Logistyką Wojskową. Kierowanie jest składową każdego zespołowego działania, celem głównym i nadrzędnym procesu kierowania logistyką jest zapewnienie wojskom wysokiej skuteczności dostaw zaopatrzenia oraz świadczenie usług specjalistycznych i gospodarczobytowych.

Efektywność kierowania systemem logistycznym zależy od predyspozycji i przygotowania kierownika, którą można ocenić na podstawie jego skuteczności i sprawności. Na kierowanie składa się przewidywanie rozwoju sytuacji, stwarzanie warunków do działania organom i jednostkom logistycznym, zapewnienie jedności planowania na wszystkich szczeblach kierowania, systematyczna korekta decyzji logistycznych wynikająca z rozwoju sytuacji oraz umiejętność przeciwdziałania zakłóceniom w funkcjonowaniu systemu logistycznego. Kierowanie systemem logistycznym wojsk realizowane jest w formie dowodzenia i zarządzania. Przez dowodzenie rozumie się działalność mającą na celu utrzymanie wojsk w ciągłej gotowości i zdolności bojowej, przygotowanie działań wojennych oraz kierowanie wojskami w czasie ich prowadzenia i szkolenia w okresie pokojowym.

Zarządzanie to rodzaj kierowania cechujący się uprawnieniem kierującego do kształtowania określonych elementów gotowości bojowej wojsk oraz rozwiązywanie problemów w procesie działań bojowych i pokojowego szkoleniu wojsk. Do zasad kierowania systemem logistycznym zalicza się:

Zasada Jednoosobowości wyrażająca pełną odpowiedzialność kierownika pionu logistycznego za całość procesu logistycznego. Zasada konkretności wyrażającą konieczność eliminowania szablonowych rozwiązań w kierowaniu systemem logistycznym. Zasada efektywności oznaczająca dążenie do uzyskania najlepszych rezultatów w kierowaniu systemem logistycznym przy najmniejszym zużyciu potencjału logistycznego.

Zasada decydującego ogniwa wyrażającą konieczność skupienia wysiłku organów kierowania oraz wykonawczych w celu rozwiązywania i realizacji zadań głównych pomijając sprawy drugorzędne.

Zasada skuteczności polegająca na takim zorganizowaniu działania przez organa kierowania, aby zapewnić zbliżenie się do osiągnięcia postawionego celu.

Zasada jedności dowodzenia wyraża się z jednej strony w uczestnictwie organów dowodzenia wszystkich szczebli w organizacji procesu logistycznego, a z drugiej organów kierowania logistyką w kreacji zamiarów i decyzji dowódców.

Planowanie jest podstawą wszystkich innych funkcji kierowania, podstawową jego cechą jest celowość, każdy plan sporządza się dla zapewnienia sprawnej realizacji postawionego celu. Proces planowania rozpoczyna się gdy powstaje problem do rozwiązania. Kolejnym etapem jest tworzenie wariantów rozwiązania problemu, a po dokonaniu wyboru najlepszego wariantu rozpoczyna się proces jego wdrażania. Zgodnie z kryterium plany najczęściej dzieli się na strategiczne, taktyczne oraz operacyjne.

M.Brzeżiński - Logistyka Wojskowa
Markiz Simon Peter Liberi h. Omerta
Nikt jeszcze nie polubił tej wypowiedzi

Zablokowany

Wróć do „Szkolenie Unitarne”