Formy i rodzaje walki zbrojnej

Moderator: Książęca Żandarmeria Wojskowa

Awatar użytkownika
Simon Liberi
Posty: 1645
Rejestracja: 11 cze 2009, o 12:32
Gadu-Gadu: 0
Lokalizacja: Grodzisk

Formy i rodzaje walki zbrojnej

Post autor: Simon Liberi » 20 sty 2013, o 16:53

Walka towarzyszyła człowiekowi od zarania dziejów. Sposób jej efektywnego prowadzenia regulowały zasady, tworzone w toku działań wojennych. Pierwsze teksty dotyczące sztuki wojennej pojawiły się jż w starożytności. Jednym z pierwszych twórców koncepcji walki zbrojnej był chiński wódz i teoretyk Sun Tzu, a w Europie grecki wódz Ksenofont. Z czasów nam bliższych jako teoretyk wojny zasłynął Carl von Clausewitz, autor dzieła „O wojnie”. Dziedzina sztuki wojennej, która obejmuje teorię i praktykę organizacji oraz prowadzenia walki przez pododdziały, oddziały i związki taktyczne różnych rodzajów wojsk, nazywana jest taktyką. Podstawowe formy i rodzaje działań taktycznych, na przykładzie wojsk lądowych, można podzielić na działania rozstrzygające, pomocnicze i pokojowe.

Działania rozstrzygające


Jedną z podstawowych form działań rozstrzygających jest obrona. Mimo zmian w prowadzeniu walki jej podstwowy cel pozostał taki, jak przed wiekami. Ma uniemożliwić przeciwnikowi opanowanie bronionego terenu, rozbić jego siły główne i w ten sposób załamać natarcie i przejąć inicjatywę. Zasadniczo obronę charakteryzuje trwałość (zdolność do przeciwstawienia się przeciwnikowi w określonym miejscu i czasie przy jak najmniejszych stratach własnych) oraz aktywność (wykonywanie manewrów i uderzeń wyprzedzających działania przeciwnika). Aktywność obrony zwiększa się między innymi poprzez: wyprzedzające uderzenie przy użyciu artylerii, działanie grup desantowo-szturmowych oraz kontratak (ze względu na możliwość prowadzenia ognia w ruchu, doskonałą bronią w tym przypadku okazują się czołgi). Wojska mogą przechodzić do obrony bez styczności (np. w okresie zagrożenia) lub w bezpośredniej styczności z przeciwnikiem (np. w efekcie zaskakującego uderzenia przeciwnika).

Natarcie jest działaniem rozstrzygającym, prowadzonym głównie w formie manewrów zaczepnych. Jego podstawowy cel to rozbicie wojsk przeciwnika i zdobycie zajmowanego przez niego terenu. Natarcie powinno być prowadzone nieprzerwanie aż do całkowitego rozbicia przeciwnika.

Do najczęściej spotykanych form natarcia zalicza się przełamanie. Stosuje się je w sytuacji, gdy niemożliwe jest obejście obrony przeciwnika. Jego zadanie to naruszenie trwałości obrony i uzyskanie możliwości walki w jej głębi.

Specyficzną formą natarcia jest przenikanie, polegające na skrytym wnikaniu niewielkimi pododdziałami w ugrupowanie przeciwnika.

Jedną z form natarcia jest także bój spotkaniowy, który występuje, gdy obie strony dążą do wykonania zadania poprzez natarcie (np. spotkanie dwóch nacierającyh kolumn wojska). Charakteryzuje się ograniczonym czasem na przygotowanie do walki, niejasną i gwałtownie zmieniającą się sytuacją. Powodzenie w boju spotkaniowym zależy zależy na ogół od szybkości rozwinięcia i wprowadzenia do walki odpowiednich ilości sił.

Inną formą natarcia jest pościg. Do jego celów należy rozbicie wycofujących się wojsk przeciwnika. W pościgu stosuje się na dużą skalę taktyczne desanty powietrzne oraz grupy desantowo-szturmowe. Jego powodzenie w znacznym stopniu zależy od kreatywności o operatywności dowódców niższego szczebla.

Formą działań rozstrzygających są działania opóźniające. Są one podporządkowane działaniom obronnym. Istotą działań opóźniających jest unikanie rozstrzygającego starcia. Dążą do zadania przeciwnikowi jak największych strat, zyskania czasu, nawet kosztem utraty terenu, wycofania wojsk w celu uchronienia ich przed rozbiciem przez przeciwnika. Najbardziej predysponowanymi do prowadzenia działań opóźniających są pododdziały wojsk pancernych i zmechanizowanych.

Jedną z najnowocześniejszych form działań rozstrzygających są działania aeromobilne. Ich zasadniczym celem jest zwiększenie możliwości bojowych wojsk zmechanizowanych i pancernych poprzez przeniesienie ich w głąb ugrupowania przeciwnika przy użyciu śmigłowców i samolotów. Ważną rolę w tego typu działaniach odgrywają jednostki kawalerii powietrznej. Typowymi formami działań aeromobilnych są działania powietrznoszturmowe (oddziały kawalerii powietrznej przerzucane są przy pomocy śmigłowców i wspierane ogniem artylerii lub lotnictwa) oraz powietrznodesantowe (zrzut wojsk w rejon walki). Jednostki kawalerii powietrznej mogą również prowadzić działania przeciwdesantowe.

Kolejną formą działań rozstrzygających jest wycofanie — rodzaj walki prowadzonej w celu zerwania kontaktu bojowego z przeciwnikiem. Może ono wystąpić zarówno w obronie, jak i w natarciu. Wymaga zastosowania działań osłonowych, czyli związania przeciwnika walką przy użyciu części sił własnych. Warunkami sprzyjającymi wycofaniu się są między innymi ograniczona widoczność (noc, mgła) oraz ukształtowanie i pokrycie terenu (teren górzysty i zalesiony).

Specyficzną formą działań rozstrzygających są działania nieregularne, określane czasem jako dywersja. Ich podstawowym celem jest zwalczanie i dezorganizacja działań przeciwnika na terenie przez niego opanowanym. Polegają między innymi na niszczeniu szlaków komunikacyjnych, mostów i wiaduktów, magazynów zaopatrzenia oraz dezorganizowaniu systemów dowodzenia (niszczenie urządzeń telekomunikacyjnych).

Działania pomocnicze


Należy do nich między innymi przemieszczanie, a więc zmiana rejonu położenia wojsk. Jednym z jego sposobów jest marsz, czyli przemieszczenie z wykorzystaniem własnych środków transportu (transportery opancerzone, czołgi i inne pojazdy mechaniczne) lub pieszo. Marsz wykonywany w warunkach bojowych powinien być odpowiednio ubezpieczony (np. przez wysunięte pododdziały zwane awangardą, lub ariergardą, jeśli chronią tyły).

Inną formą przemieszczania wojsk są przewozy. Najczęściej odbywają sie przy użyciu transportu kolejowego, drogą lotniczą lub wodną.

Drugim rodzajem działań pomocniczych jest rozmieszczenie wojsk, czyli działania, które mają na celu zapewnienie wojskom odpowiednich warunków do odpoczynku, uzupełnienia stanów osobowych oraz środków materiałowych (żywność, lekarstwa, amunicja).

Kolejnym rodzajem działań pomocniczych jest luzowanie, czyli zmiana pododdziałów, które w wyniku poniesionych strat nie są w stanie kontynuować walki.

Działania pokojowe


Wzrastająca ilość konfliktów międzynarodowych oraz wewnątrzpaństwowych napięć o charakterze politycznym bądź społecznym w niektórych mikronacjach wymusiły na organizacjach międzynarodowych opracowanie procedur pozwalających na załagodzenie owych konfliktów. Misje pokojowe organizowały już Organizacja Polskich Mikronacji oraz Unia Kontynentu Wschodniego. W świecie realnym utrzymaniu międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa (w praktyce ze skutkiem na ogół mizernym) służy m.in. Organizacja Narodów Zjednoczonych. W operacjach pokojowych biorą udział także siły NATO przy wsparciu OBWE.

Do podstawowych zadań misji pokojowych, w zależności od sytuacji, należą m.in.:

  • kontrola respektowania postanowień pokojowych,
  • udział w osąganiu porozumień pomiędzy stronami konfliktu,
  • demilitaryzacja obszaru konfliktu,
  • wspieranie pomocy humanitarnej oraz koordynowanie działań wspierających odbudowę zniszczeń,
  • pomoc w zorganizowaniu i przeprowadzeniu demokratycznych wyborów,
  • przywracanie porządku publicznego i respektowania praw człowieka.

Do podstawowych operacji pokojowych zalicza się operacje utrzymania pokoju. Polegają one między innymi na rozdzieleniu walczących stron, czasowym przejęciu władzy na obszarze konfliktu, prowadzeniu działań obserwacyjnych (np. linii przerwania ognia), eskortowaniu konwojów z pomocą humanitarną, lokalizowaniu i konfiskowaniu broni oraz sprzętu bojowego, pomocy uchodźcom.

Inną formą operacji pokojowych są operacje wymuszające pokój. Często wymagają użyciu siły bądź groźby jej użycia. Przykładem takiej operacji było rozmieszczenie wojsk w Bośni w 1996 roku.
Markiz Simon Peter Liberi h. Omerta
Nikt jeszcze nie polubił tej wypowiedzi

Zablokowany

Wróć do „Szkolenie Unitarne”