Służba wojskowa

Moderator: Książęca Żandarmeria Wojskowa

Awatar użytkownika
Simon Liberi
Posty: 1645
Rejestracja: 11 cze 2009, o 12:32
Gadu-Gadu: 0
Lokalizacja: Grodzisk

Służba wojskowa

Post autor: Simon Liberi » 20 sty 2013, o 18:41

Służba w Książęcych Siłach Zbrojnych ma charaker ochotniczy - pełnią ją żołnierze zawodowi. Przebieg służby w KSZ warunkują Artykuły Hetmańskie nr 25.

Służba rozpoczyna się z dniem powołania. Warunki przyjęcia:
  1. Posiada obywatelstwo Księstwa Sarmacji lub rozpoczęła procedurę jego otrzymania.
  2. Jest zdolna fizycznie i psychicznie do odbywania służby wojskowej.
  3. Posiada znajomość podstaw wiedzy ogólnowojskowej.
  4. Nie służy w organizacji wojskowej innego państwa.
  5. Ukończyła procedurę rekrutacyjną przeprowadzoną przez żołnierza wyznaczonego przez Hetmana Wielkiego KS zwanego dalej „Hetmanem”.
Kandydat do przyjęcia do służby musi przejść procedurę rekrutacyjną, czyli złożyć wniosek o powołanie do Komendanta WKU.

Poborowy do dnia złożenia przysięgi zostaje Rekrutem.
Warunkiem przyjęcia w poczet Rekrutów KSZ jest ukończenie procedury rekrutacyjnej przeprowadzonej przez osobę wyznaczona przez Hetmana.

Procedura rekrutacyjna obejmuje:
  1. Wypełnienie i przedstawienie Hetmanowi wniosku o przyjęcie do KSZ.
  2. Rozmowę kwalifikacyjną z Hetmanem lub osobę przez niego upoważnioną.
  3. Pdecyzji przez Hetmana odnośnie przyjęcia w poczet Rekrutów.

Szkolenie obejmuje podstawowy zakres wiedzy o Książęcych Siłach Zbrojnych, ich organizacji, dowództwie, tradycjach i historii, przepisach wewnętrznych, itd. Szkolenie kończy się egzaminem, a po pomyślnym zdaniu — przysięgą wojskową według roty:

Ja, żołnierz Książęcych Sił Zbrojnych, przysięgam służyć wiernie Księciu i Koronie, bronić niepodległości Księstwa Sarmacji i jego granic. Stać na straży Konstytucji, strzec honoru żołnierza sarmackiego, sztandaru wojskowego bronić. Za sprawę mojej Ojczyzny w potrzebie krwi własnej ani życia nie szczędzić.


Do przysięgi można dodać słowa „Tak mi dopomóż Bóg” lub inną formułę religijną.

Następnie, rozpoczynający służbę żołnierz kierowany jest do wybranego przez siebie rodzaju wojsk.

Kolejne etapy szkolenia żołnierza to kursy podoficerskie. Następnie można podjąć naukę w Książęcej Akademii Wojskowej, co jest tożsame ze szkoleniem oficerskim.

Żołnierz może zostać zwolniony ze służby (w pkt 1 przenosi się go do rezerwy i otrzymuje stosowną odprawę):
  1. na swój własny wniosek,
  2. w zwiazku ze zrzeczeniem sie obywatelstwa Ksiestwa Sarmacji,
  3. w zwiazku z pozbawieniem obywatelstwa Ksiestwa lub skazaniem na karę banicji,
  4. na skutek nieusprawiedliwionej nieobecności w służbie,
gen.dyw. Jack von Horn
Ostatnio zmieniony 26 maja 2015, o 23:09 przez Laurencjusz, łącznie zmieniany 3 razy.
Powód: Zmiana przepisów prawa. Artykuły Hetmańskie nr 17 zastąpiono zapisami Artykułów Hetmańskich nr 25
Markiz Simon Peter Liberi h. Omerta
Nikt jeszcze nie polubił tej wypowiedzi

Awatar użytkownika
Simon Liberi
Posty: 1645
Rejestracja: 11 cze 2009, o 12:32
Gadu-Gadu: 0
Lokalizacja: Grodzisk

Uzbrojenie

Post autor: Simon Liberi » 20 sty 2013, o 19:09

Podstawowe uzbrojenie i wyposażenie żołnierza


W KSZ posiadamy całą gamę różnych rodzajów uzbrojenia. Pistolety, strzelby, karabiny snajperskie, erkaemy, granatniki – najlepszy sprzęt z całego świata. Jednak żadna broń nie pokaże wszystkich swoich możliwości bez dobrze wyszkolonego żołnierza. Dlatego właśnie ten wykład ma was zaznajomić z podstawowymi informacjami na temat naszego uzbrojenia.

Pistolet FN Five-seveN
Obrazek
Producent: Fabrique Nationale de Herstal
Kraj produkcji: Belgia
Kaliber: 5,7 mm
Nabój: 5,7 x 28 mm SS109
Długość: 208 mm
Lufa: 122,5 mm
Masa: 620 g
Sposób zasilania: Dołączany magazynek pudełkowy
Pojemność magazynka: 20 naboi
Zasada działania: Odrzut zamka półswobodnego
Prędkość wylotowa pocisku: 650 m/s
Zasięg efektywny: 100 m

Pistolet ten powstał w 1996 w belgijskiej firmie FN. Największą zaletą Five-seveN jest zastosowanie amunicji kalibru 5,7mm która ma lepsze parametry balistyczne od typowych naboi dziewięciomilimetrowych, oraz wysoką przebijalność lekkich osłon jak hełmy oraz kamizelki kuloodporne. Zasilany jest z magazynka o pojemności 20 pocisków. Przyrządy celownicze są stałe, składają się z muszki i szczerbinki. Pistolet działa na zasadzie odrzutu zamka półswobodnego.

Pistolet maszynowy HK MP5A5
Obrazek
Producent: Heckler und Koch GmbH
Kraj produkcji: Niemcy
Kaliber: 9 mm
Nabój: 9 x 19 mm Parabellum
Długość: 490 mm / 680 mm
Lufa: 225 mm
Masa: 2,88 kg
Sposób zasilania: Dołączany magazynek łukowy
Pojemność magazynka: 30 naboi
Zasada działania: Odrzut zamka półswobodnego
Prędkość wylotowa pocisku: 400 m/s
Zasięg efektywny: 200 m
Szybkostrzelność: 800 strz./min.

Pistolet maszynowy MP5 powstał w roku 1966, w niemieckiej firmie Heckler und Koch na podstawie karabinu G3. Pistolet ten jest bardzo często używany przez różne jednostki specjalne. Zasilany jest magazynkiem pudełkowym (15 pocisków) lub łukowym (30 pocisków). Strzela amunicją pistoletową 9mm Parabellum. Posiada przełącznik rodzaju ognia na ogień pojedynczy lub ciągły. Niektóre wersje posiadają również ograniczenie długości serii do 3 lub 4 pocisków. Posiada celownik bębnowy ze szczerbinką i możliwością nastawienia na 25 lub 100 metrów. Na końcu lufy znajduje się tłumik płomienia. Kolba jest wysuwana.

Wytłumiony pistolet maszynowy MP5SD6
Obrazek
Producent: Heckler und Koch GmbH
Kraj produkcji: Niemcy
Kaliber: 9 mm
Nabój: 9 x 19 mm Parabellum
Długość: 610 mm / 780 mm
Lufa: 146 mm
Masa: 3,40 kg
Sposób zasilania: Dołączany magazynek łukowy
Pojemność magazynka: 30 naboi
Zasada działania: Odrzut zamka półswobodnego
Prędkość wylotowa pocisku: 285 m/s
Zasięg efektywny: 200 m
Szybkostrzelność: 700 strz./min.

To samo co wyżej. Różni się właściwie tylko dodaniem tłumika.

Strzelba bojowa Benelli M4 Super 90
Obrazek
Producent: Benelli Armi SPA
Kraj produkcji: Włochy
Kaliber: 12
Nabój: 12/70
Długość: 886 mm
Lufa: 470 mm
Masa: 3.82 kg
Sposób zasilania: Wewnętrzny magazynek rurowy
Pojemność magazynka: 6 naboi
Zasada działania: Wykorzystanie gazów prochowych
Prędkość wylotowa pocisku: 400 m/s
Zasięg efektywny: 50 m

Strzelba ta została stworzona w 1999 roku przez włoską firmę Benelli Armi.
Jest to broń samopowtarzalna, zasilana ze stałego, rurowego magazynka o pojemności 6 pocisków. Broń może strzelać zarówno zwykłymi nabojami o łusce długości 70 mm, jak i nabojami o łusce długości 76mm. Kaliber broni to 12mm. Strzelba ta posiada celownik bębnowy ze szczerbinką. Kolba z tworzywa sztucznego, wysuwana.

Karabin szturmowy wzór 1996 "Beryl"
Obrazek
Producent: Fabryka Broni "Łucznik"
Kraj produkcji: Polska
Kaliber: 5,56 mm
Nabój: 5,56 x 45 mm NATO
Długość: 742 mm / 943 mm
Lufa: 457 mm
Masa: 3,52 kg
Sposób zasilania: Dołączany magazynek łukowy
Pojemność magazynka: 30 naboi
Zasada działania: Wykorzystanie gazów prochowych
Prędkość wylotowa pocisku: 940 m/s
Zasięg efektywny: 440 m
Szybkostrzelność: 700 strz./min.

Karabin ten powstał w 1996 roku, w polskiej Fabryce Broni "Łucznik". Jego kaliber to 5,56mm. Strzela nabojem pośrednim o długości 45mm „NATO”. Magazynek łukowy o pojemności 30 lub 20 naboi. Mechanizm spustowy z ogranicznikiem długości serii umożliwia strzelanie ogniem pojedynczym, seriami trzystrzałowymi i ogniem ciągłym. Przyrządy celownicze składają się z muszki i celownika krzywkowego (ze szczerbiną) o nastawach od 100 do 1000 metrów. Kolba metalowa składana na prawą stronę.

Ręczny karabin maszynowy FN Minimi
Obrazek
Producent: Fabrique Nationale de Herstal
Kraj produkcji: Belgia
Kaliber: 5,56 mm
Nabój: 5,56 x 45 mm NATO
Długość: 1040 mm[1]/ 914 mm[2]/ 908 mm[3]
Lufa: 465 mm[1]/ 349 mm[2]/ 406 mm[3]
Masa: 7,1 kg[1]/ 7,1 kg[2]/ 5,75 kg[3]
Sposób zasilania: Taśma / dołączany magazynek łukowy[1][2]
Pojemność magazynka: 100 / 200 / 30[1][2]
Zasada działania: Wykorzystanie gazów prochowych
Prędkość wylotowa pocisku: 915 m/s
Zasięg efektywny: 2000 m
Szybkostrzelność: 750 - 1000 strz./min.

[1]FN Minimi Standard
[2]FN Minimi Para
[3]FN Minimi SPW

Karabin maszynowy Minimi powstał w 1982 w belgijskich zakładach „FN”. Broń ta ma kaliber 5,56 mm, a używa pocisków 5,56 x 45 mm NATO. Zasilany jest z taśmy, skrzynki lub z magazynka łukowego o pojemności 30 naboi. Lufa tego karabinu jest szybkowymienna (zakłada się że przeszkolony żołnierz powinien ją wymienić w 10 sekund) i zakończone tłumikiem płomienia. Istnieje kilka wersji karabinu, m.in. z składaną kolbą czy krótszą lufą. Zasada działania tego erkaemu jest oparta o odprowadzanie gazów prochowych przez boczny otwór w lufie.

Uniwersalny karabin maszynowy FN MAG
Obrazek
Producent: Fabrique Nationale de Herstal
Kraj produkcji: Belgia
Kaliber: 7,62 mm
Nabój: 7,62 x 51 mm NATO
Długość: 1250 mm
Lufa: 546 mm
Masa: 10,15 kg
Sposób zasilania: Taśma
Zasada działania: Wykorzystanie gazów prochowych
Prędkość wylotowa pocisku: 850 m/s
Zasięg efektywny: 3000 m
Szybkostrzelność: 600 - 1000 strz./min.

Uniwersalny karabin maszynowy MAG został stworzony w 1958 przez belgijską firmę FN. Kaliber tej broni to 7,62 mm a nabój to 7,62 x 51 mm NATO. Broń może być zasilana z taśmy nabojowej. Konstruktor tej broni wzorował się na kilku innych kaemach, m.in. na amerykańskim karabinie BAR lub niemieckim MG42, dzięki czemu uzyskał broń naprawdę dobrą i niezawodną. Karabin posiada lufę szybkowymienną zakończoną szczelinowym tłumikiem płomienia. Zasada działania tego karabinu jest oparta o odprowadzanie gazów prochowych przez boczny otwór w lufie.

Wielolufowy karabin maszynowy M134 Minigun
Obrazek
Producent: General Electric
Kraj produkcji: Stany Zjednoczone
Kaliber: 7,62 mm
Nabój: 7,62 x 51 mm NATO
Długość: 801 mm
Lufa: 546 mm
Masa: 18.8 kg
Sposób zasilania: Taśma
Zasada działania: Zasilanie elektryczne
Prędkość wylotowa pocisku: 870 m/s
Zasięg efektywny: 1200 m
Szybkostrzelność: 6000 strz./min.

Wielolufowy karabin maszynowy M134 Minigun został stworzony w roku 1962 przez amerykańską firmę General Electric. Jego kaliber to 7,62 mm a strzela pociskami 7,62 x 51 mm NATO. Zasilany jest pociskami umieszczonymi na specjalnej taśmie. Większość jego odmian wymaga też zasilania elektrycznego. Działa on używając systemu Gatlinga.

Wielkokalibrowy karabin maszynowy Browning M2 HB
Obrazek
Producent: General Dynamics
Kraj produkcji: Stany Zjednoczone
Kaliber: 12,7 mm
Nabój: .50 BMG
Długość: 1655 mm
Lufa: 1143 mm
Masa: 38,5 kg
Sposób zasilania: Taśma
Pojemność magazynka: 110 naboi
Zasada działania: Krótki odrzut lufy
Prędkość wylotowa pocisku: 900 m/s
Zasięg efektywny: 3000 m
Szybkostrzelność: 500 strz./min.

Browning M2 jest to wielkokalibrowy karabin maszynowy stworzony w 1921 przez Johna Browninga i produkowany do dziś w zakładach General Dynamics. Kaliber tego WKM to 12,7 mm. Strzela on nabojem .50 BMG. Zasilany jest z taśmy. Chłodzony powietrzem, karabin w wersji HB różni się przede wszystkim cięższą lufą, zrobioną z myślą o broni pancernej. Istnieją też wersje chłodzone wodą, oraz dwulufowe. Karabin M2 działa na zasadzie krótkiego odrzutu lufy.

Karabin wyborowy Sako TRG-42
Obrazek
Producent: SAKO Ltd.
Kraj produkcji: Finlandia
Kaliber:8,60 mm
Nabój: .338 Lapua Magnum
Długość: 1200 mm
Lufa: 690 mm
Masa: 5.1 kg
Sposób zasilania: Dołączany magazynek pudełkowy
Pojemność magazynka: 5 naboi
Zasada działania: Odrzut zamka swobodnego
Prędkość wylotowa pocisku: 760 m/s
Zasięg efektywny: 1400 m

Karabin wyborowy Sako TRG – 42 został wyprodukowany w finlandzkich zakładach SAKO Ltd. W roku 1999. Jego kaliber to 8,60mm. Używa pocisków .338 Lapua Magnum. Zasilany jest z magazynka pudełkowego o pojemności 5,7 lub 10 pocisków. Jest to karabin powtarzalny, działający na zasadzie odrzutu zamka swobodnego. Wyposażony we własne przyrządy celownicze, najczęściej jest używany z lunetą. Karabiny tego typu są używane w polskiej jednostce GROM.

Wielkokalibrowy karabin wyborowy Barrett M95
Obrazek
Producent: Barrett Firearms Company
Kraj produkcji: Stany Zjednoczone
Kaliber: 12,7 mm
Nabój: .50 BMG
Długość: 1143 mm
Lufa: 737 mm
Masa: 10,7 kg
Sposób zasilania: Dołączany magazynek pudełkowy
Pojemność magazynka: 5 naboi
Zasada działania: Odrzut zamka swobodnego
Prędkość wylotowa pocisku: 850 m/s
Zasięg efektywny: 2000 m

Barrett M95 jest to wielkokalibrowy karabin wyborowy wyprodukowany w 1995 roku przez Amerykańską firmę Barrett Firearms Company. Kaliber karabinu to 12,7mm. Strzela nabojem .50 BMG „NATO”. Broń zasilana jest z magazynka pudełkowego mieszczącego w sobie pięć pocisków. Jest to karabin powtarzalny, co znaczy że żołnierz musi ręcznie przeładować go po każdym strzale. Karabin zbudowany jest w układzie bullpup.

Granatnik podwieszany wzór 1976 "Pallad"
Obrazek
Producent: Fabryka Broni "Łucznik"
Kraj produkcji: Polska
Kaliber: 40 mm
Nabój: 40 x 47 mm
Długość: 324 mm
Lufa: 737 mm
Masa: 1,25 kg
Sposób zasilania: Ładowany odtylcowo
Pojemność magazynka: Jednostrzałowy
Zasada działania: Przeładowanie za pomocą czółenka
Prędkość wylotowa pocisku: 78 m/s
Zasięg efektywny: 30 - 430 m
Szybkostrzelność: 9 strz./min.

Granatnik podlufowy, powstał w 1974 w polskiej fabryce broni „Łucznik”. Jego kaliber to 40 mm, używa naboi 40x47 mm. Istnieją 4 wersje – do karabinów AKM, Tantal oraz Beryl, a także samodzielna wersja z chwytem pistoletowym, celownikiem i kolbą. Granatnik jest jednostrzałowy. Granatnik ten ładowany jest odtylcowo.

Granatnik przeciwpancerny Carl Gustav M3
Obrazek
Producent: Saab Bofors Dynamics
Kraj produkcji: Szwecja
Kaliber: 84 mm
Nabój: 84 mm HEAT
Długość: 1100 mm
Masa: 8,5 kg
Zasięg efektywny: 150 - 1000 m
Szybkostrzelność: 6 strz./min.

Carl Gustav jest to szwedzkie działo bezodrzutowe, produkowane przez Saab Bofors Dynamice od roku 1948. Może być też klasyfikowane jako Granatnik przeciwpancerny. Jego kaliber to 84 mm używa pocisków 84 mm „HEAT”. Celować można przez zwykłe przyrządy celownicze, wskaźnik laserowy lub przez lunetę optyczną.

Przeciwpancerny pocisk kierowany FGM-148 Javelin
Obrazek
Producent: Raytheon / Lockheed Martin
Kraj produkcji: Stany Zjednoczone
Kaliber: 142 mm
Nabój: 127 mm
Długość: 1200 mm
Masa: 11,8 kg
Zasięg efektywny: 75 - 2500 m

FGM-148 Javelin to amerykański ręczny przeciwpancerny pocisk kierowany typu Fire&Forget. Stworzony został w 1996 przez dwie amerykańskie firmy : Raytheon i Lockheed Martin. Jego kaliber to 142mm. Jeden pocisk kosztuje 80 tysięcy dolarów, więc niewielu żołnierzy ma okazję trenować z nim „na żywo”. Najczęściej strzela się z niego w pozycji siedzącej.

szer. Paweł Rutkowski
Markiz Simon Peter Liberi h. Omerta
Nikt jeszcze nie polubił tej wypowiedzi

Awatar użytkownika
Simon Liberi
Posty: 1645
Rejestracja: 11 cze 2009, o 12:32
Gadu-Gadu: 0
Lokalizacja: Grodzisk

Stopnie wojskowe

Post autor: Simon Liberi » 20 sty 2013, o 19:20

STOPNIE WOJSKOWE I UMUNDUROWANIE


Stopnie wojskowe


W zależności od stopnia wojskowego, żołnierze należą do korpusów: szeregowych, podoficerów lub oficerów. Poszczególne stopnie określone są w Prezentacji o KSZ.

Stopień wojskowy jest tytułem żołnierza, który przysługuje mu dożywotnio (chyba, że zostanie odebrany, obniżony lub podwyższony). Oznaczają one miejsce, które zajmuje dany żołnierz w hierarchii wojskowej, a ich wysokość warunkuje objęcie konkretnych stanowisk. W momencie powołania po raz pierwszy do służby, żołnierz otrzymuje stopień szeregowego. Później, w drodze mianowania przez Hetmana Wielkiego, może otrzymać awans. Wyjątkiem jest pierwszy stopień oficerski danego żołnierza i stopień generała (admirała), na które mianować może tylko Książe na wniosek Hetmana Wielkiego.

Specjalnym i najwyższym stopniem jest Marszałek Sarmacji, który otrzymać można wyłącznie za wyjątkowe, niepodważalne zasługi dla Książęcych Sił Zbrojnych.

Stopień stracić można w razie utraty obywatelstwa sarmackiego (po ponownym uzyskaniu otrzymuje się stopień szeregowego), prawomocnego wyroku sądu odbierającego prawa publiczne (w razie uchylenia wyroku odzyskuje się stopień) lub pozbawienia przez organ nadający (odpowiednio Hetmana lub Księcia). Organ nadający może również obniżyć stopień żołnierza, czyli zdegradować go do stopnia niższego. Istnieje także możliwośc odzyskania utraconego stopnia za szczególne zaangażowanie w pracę lub zasługi.

Umundurowanie


Żołnierz jest zobowiązany dbać o mundur, utrzymywać go w stanie zapewniającym wysoki poziom wyglądu oraz mieć świadomość, iż występując w mundurze reprezentuje honor i godność Książęcych Sił Zbrojnych oraz Księstwa Sarmacji. Żołnierze noszą umundurowanie: w Książęcych Wojskach Lądowych (KWL) w kolorze ciemnozielonym, w Książęcych Siłach Powietrznych (KSP) - stalowoniebieskim, w Książęcej Marynarce Wojennej (KMW) - ciemnogranatowym i białym.

Umundurowanie KSP przysługuje żołnierzom pełniącym służbę w jednostkach podległych Dowódcy KSP, żołnierzom innych rodzajów wojsk przydzielonym do służby w KSP oraz żołnierzom specjalności lotniczych służących w KWL. Umundurowanie KMW przysługuje żołnierzom pełniącym służbę w jednostkach KMW (także w lotnictwie morskim i piechocie morskiej) i innym przydzielonym do złużby w Marynarce Wojennej.

Obowiązek noszenia umundurowania mają żołnierze służby czynnej w czasie wypełniania obowiązków służbowych,uczniowie i słuchacze szkół wojskowych i ośrodków szkolenia oraz żołnierze rezerwy powołani na ćwiczenia i szkolenia wojskowe.

Ubranie cywilne w czasie wypełniania obowiązków służbowych mają prawo nosić:
  • żołnierze Żandarmerii Wojskowej i WSI w trakcie prac śledczych i operacyjnych,
  • żołnierze jednostek specjalnych przy wykonywaniu zadań wymagających niewystępowania w mundurze,
  • wszędzie, gdzie honor KSZ mógłby zostać narażony na uszczerbek,
  • żołnierze służby administracyjnej podczas prac biurowych na stanowisku sekretarz i maszynistka,
  • w innych przypadkach na rozkaz dowódcy jednostki.

Należy bezwzględnie dbać o stan swojego umundurowania. Zabronione jest używanie elementów umundurowania niezgodnie z ich przeznaczeniem czy stosowanie jednocześnie elementów pochodzących z różnych odmian umundurowania,. Nie należy także używać jaskrawych toreb i plecaków. Jako uzupełnienie umundurowania można nosić m.in. okulary przeciwsłoneczne, opaski żałobne, teczki i aktówki oraz urządzenia telekomunikacyjne (pagery, telefony komórkowe) - w sytuacjach podyktowanych obowiązkami służbowymi.

W zależności od przeznaczenia ubiory wojskowe dzielimy na:
  1. ubiory zasadnicze:
    • galowy - noszony podczas świąt i uroczystości wojskowych i cywilnych, gdzie w środowisku cywilnym wymagany jest strój uroczysty;
    • wyjściowy - noszony w trakcie wykonywania codziennych zajęć w obiektach wojskowych oraz poza nimi;
    • polowy — noszony w trakcie wykonywania zadań szkoleniowych, zajęć poligonowych, strzelań oraz w czasie działań wojennych; może być noszony także jako codzienny lub roboczy;
  2. ubiory robocze - noszony w trakcie wykonywania zajęć gospodarczych; w KMW jako codzienny podczas pracy na okręcie;
  3. ubiory specjalne.

Prawo ustalania zestawów umundurowania na dany dzień mają:
  • Hetman Wielki - wobec żołnierzy pełniących służbę w Sztabie Generalnym,
  • szef ochrony osobistej JKM Piotra II Grzegorza - wobec podległych sobie żołnierzy i służby dyżurnej w Pałacu Książęcym,
  • dowódcy baz i garnizonów - wobec żołnierzy znajdujących się w danym garnizonie czy bazie,
  • komendanci, dyrektorzy, szefowie i kierownicy instytucji wojskowych - wobec podległych im żołnierzy,
  • starsi oficerowie na redach - dla załóg okrętów przebywających na redach,
  • dowódcy okrętów w morzu - dla żołnierzy znajdujących się na okręcie.

Zobacz Artykuły Hetmańskie o umundurowaniu żołnierzy KSZ.

szer. Mateusz von Lichtenstein-Iontz,
kpt. Henryk Leszczyński
Markiz Simon Peter Liberi h. Omerta
Nikt jeszcze nie polubił tej wypowiedzi

Awatar użytkownika
Simon Liberi
Posty: 1645
Rejestracja: 11 cze 2009, o 12:32
Gadu-Gadu: 0
Lokalizacja: Grodzisk

Musztra

Post autor: Simon Liberi » 20 sty 2013, o 19:28

MUSZTRA ŻOŁNIERZA


Podstawowe pojęcia


Musztra to ćwiczenia wojskowe, które uczą, jak przyjmować postawę zasadniczą i swobodną, oddawać honory, poruszać się z bronią i bez broni, formować szyki oraz zachowywać się w szyku i poza nim.

Komenda to krótki rozkaz, podany słownie lub przez środki łączności, do natychmiastowego wykonania. Komenda składa się z zapowiedzi i hasła. Jest kilka komend zawierających tylko hasło, np.: „BACZNOŚĆ", „SPOCZNIJ". Aby zwrócić uwagę pododdziałów lub poszczególnych żołnierzy, w zapowiedzi komendy wymienia się nazwę pododdziału lub stopień i nazwisko żołnierza, np.: „Pierwsza kompania (pluton, drużyna), w szeregu - ZBIÓRKA", „Szeregowy Malinowski, w prawo - ZWROT".

Aby przerwać niewłaściwie wykonywaną czynność, powrócić do poprzedniego położenia oraz umożliwić poprawne jej wykonanie, podaje się komendę „WRÓĆ".

Podczas podawania komend i wydawania rozkazów poszczególnym żołnierzom - do wykonania czynności musztry - wymienia się jedynie stopień i nazwisko żołnierza lub jego funkcję.

Postawa zasadnicza (zob. rys.) to pozycja przyjmowana przez żołnierzy do wykonania nakazanych czynności lub do wystąpień służbowych. W postawie zasadniczej żołnierz stoi nieruchomo. Ciężar dała spoczywa równomiernie na obu stopach. Pięty są złączone, stopy zaś rozwarte na szerokość środkowej części podeszwy buta. Nogi w kolanach wyprostowane, mięśnie nóg lekko naprężone. Tułów wyprostowany. Brzuch lekko wciągnięty, ramiona cofnięte do tylu - na jednakowej wysokości i równolegle do linii frontu. Ręce opuszczone i wyprostowane w łokciach. Palce zwarte i wyprostowane; palec środkowy ułożony wzdłuż szwu spodni. Głowa podniesiona, wzrok skierowany na wprost, usta zamknięte.

Żołnierz przyjmuje postawę zasadniczą na komendę „BACZNOŚĆ" oraz bez tej komendy w następujących przypadkach:

  • na zapowiedź komendy nie poprzedzonej komendą „BACZNOŚĆ";
  • po wykonaniu komendy „ZBIÓRKA" i podczas:
  • wydawania lub przyjmowania rozkazów;
  • składania meldunku i przedstawiania się;
  • oddawania honorów w miejscu;
  • podawania komend w miejscu.

Obrazek

Rys.1. Żołnierz w postawie zasadniczej bez broni. Widok z boku

Obrazek

Rys.2. Żołnierz w postawie zasadniczej bez broni. Widok: c) ułożenia dłoni z boku; d) ułożenia dłoni z przodu

Postawa swobodna (zob. rys.) to pozycja umożliwiająca żołnierzowi częściowy odpoczynek podczas wykonywania regulaminowych czynności i wystąpień służbowych, przede wszystkim podczas parad i uroczystości wojskowych. Przyjmuje się ją na komendę „SPOCZNIJ" oraz samoczynnie w sytuacjach określonych w regulaminach, np. po odliczeniu. Na komendę „SPOCZNIJ" żołnierz energicznie wysuwa lewą nogę w lewo w skos na odległość równą połowie długości stopy. Ciężar dała spoczywa na prawej nodze. Ręce opuszczone swobodnie, palce ułożone dowolnie. Żołnierz ma swobodę ruchów, lecz nie wolno mu rozmawiać w szyku.

Obrazek

Rys. 3. Żołnierz w postawie swobodnej bez broni: a) z wysuniętą lewą nogą; b) w rozkroku

W razie potrzeby poprawia umundurowanie i oporządzenie, a także równanie i krycie. Jeżeli przez dłuższy czas pozostaje w postawie swobodnej, może zmienić położenie nóg w ten sposób, że cofa lewą do prawej, a następnie wysuwa prawą i odwrotnie. Ponadto w wystąpieniach indywidualnych oraz w szyku podczas zajęć bez broni żołnierz może - wykonawszy komendę „SPOCZNIJ" w sposób wyżej opisany - przyjmować postawę swobodną w rozkroku oraz krzyżować ręce z tyłu tułowia (zob. rys.). Za zezwoleniem dowódcy może także chwilowo opuścić szyk.

Zwroty


Zwroty w miejscu (zob. rys.) wykonuje się na komendę: „W lewo (w prawo, w tył) - ZWROT". Zwroty w lewo i w tył wykonuje się w stronę lewej ręki, na obcasie buta lewej nogi i czubku prawego buta, energicznie dostawiając najkrótszą drogą nogę pozostawioną w tyle. Zwrot w prawo - odwrotnie. W czasie zwrotu górna część ciała pozostaje jak w postawie zasadniczej; nóg w kolanach nie zgina się.
Podczas zwrotów w miejscu z bronią u nogi na zapowiedź komendy należy broń nieco unieść i przycisnąć do uda. Po zwrocie należy broń postawić na ziemi, jednocześnie dostawiając nogę.

Obrazek

Rys. 4. Układ stóp w czasie wykonywania zwrotów: a) w prawo; b) w tył

Marsz, bieg i zatrzymanie


Marsz rozpoczyna się z postawy zasadniczej lewą nogą. Marsz poprzedza komenda np.: „Szeregowy Kalinowski, kierunek na wprost (w lewo, w prawo, w tył na lewo, w tył na prawo, w lewo w skos, w prawo w skos) — MARSZ" lub „Szeregowy Kalinowski, za mną - MARSZ". Po każdej komendzie pierwsze trzy kroki wykonuje się krokiem defiladowym na wprost (z wyjątkiem marszu w miejscu).

Krok defiladowy (zob. rys.) stosuje się:
  1. rozpoczynając marsz (pierwsze trzy kroki);
  2. w marszu po komendzie „BACZNOŚĆ";
  3. w marszu po zapowiedzi komendy dotyczącej zatrzymania się;
  4. w czasie występowania z (wstępowania do) szyku.

Żołnierz, rozpoczynając marsz krokiem defiladowym, podnosi stopę na wysokość około 10 cm i stawia ją sprężyście z lekkim przybiciem. Tułów ma wyprostowany, pierś podaną do przodu, wzrok skierowany na wprost. Ruchy rąk wykonuje na przemian w następujący sposób: robiąc wymach ręką do przodu, zgina ją w łokciu i płynnie przenosi tak, aby mały palec dłoni znalazł się na wysokości górnej krawędzi sprzączki pasa głównego. Dłoń ułożona skośnie, palce złączone i wyprostowane, a krawędź kciuka skierowana w stronę tułowia - w odległości około 5 cm od piersi. Rękę przenosi do tylu (nie skręcając dłoni) najkrótszą drogą, do oporu w stawie łokciowym i barkowym. Długość kroku - 60-80 cm. Tempo marszu - 112-116 kroków na minutę.

Krok zwykły obowiązuje na terenie koszar, miast, osiedli itp. oraz podczas śpiewu w marszu. Żołnierze, występujący indywidualnie, stosują go również podczas oddawania honorów w marszu, a także w czasie podchodzenia do (odchodzenia od) przełożonego. Maszerując krokiem zwykłym żołnierz ma głowę uniesioną, tułów wyprostowany. Wymach rąk swobodny - w takt marszu. Długość kroku - 60-70 cm. Tempo - 112-116 kroków na minutę. Podczas uroczystości, w czasie marszu krokiem zwykłym, obowiązuje taki wymach ręki, jak w marszu krokiem defiladowym.

Obrazek

Rys. 5. Żołnierz podczas marszu krokiem defiladowym: a) bez broni; b) z bronią „przez pierś"

Z kroku defiladowego do zwykłego przechodzi się na komendę „SPOCZNIJ". Żołnierz stawia jeszcze jeden krok defiladowy i rozpoczyna marsz krokiem zwykłym. Zmienia krok na zwykły również bez komendy, po pierwszych trzech krokach rozpoczynających marsz. Komendy podaje się na lewą lub prawą nogę.
W marszu z bronią wolna ręka (ręce) porusza (poruszają) się jak podczas marszu bez broni. Na zapowiedź komendy do rozpoczęcia marszu z bronią u nogi broń należy nieco unieść.

Bieg z miejsca i z marszu wykonuje się na komendę: „Biegiem - MARSZ". Na zapowiedź komendy żołnierz ugina ręce w łokciach, a na hasło rozpoczyna bieg lewą nogą, pochylając tułów lekko do przodu i poruszając rękami w takt biegu. Długość kroku - 80-100 cm, tempo biegu - 160-180 kroków na minutę.
Hasło komendy do przejścia z kroku zwykłego do biegu podaje się na lewą nogę. Żołnierz robi wówczas jeszcze jeden krok i rozpoczyna bieg.
Na hasło komendy „Zwykły - KROK", podane na dowolną nogę, żołnierz zwalnia bieg stawiając w tym tempie jeszcze trzy kroki i rozpoczyna marsz nakazanym krokiem.

Zatrzymanie następuje na komendę, np. „Szeregowy Mazierski - STÓJ". Po zapowiedzi żołnierz zaczyna maszerować krokiem defiladowym, a po haśle daje jeszcze jeden krok, przystawiając energicznie - do drugiej nogi - nogę, na którą padło hasło, po czym przyjmuje postawę zasadniczą. Broń pozostaje w takim położeniu, jak w czasie marszu. Aby zatrzymać biegnącego żołnierza, podaje się komendę „Zwykły — KROK", a następnie komendę, np.: „Szeregowy Szczygieł — STÓJ".

Kierunek marszu zmienia się na komendę: „Kierunek — W LEWO (W PRAWO, W TYŁ NA PRAWO, W TYŁ NA LEWO, W LEWO W SKOS, W PRAWO W SKOS)" lub według wskazanego przedmiotu terenowego. Na hasło komendy żołnierz robi trzy kroki na wprost, a następnie zmienia kierunek marszu na nakazany i maszeruje dalej.

Na podst. regulaminu musztry Wojska Polskiego,
kpt. Henryk Leszczyński
Markiz Simon Peter Liberi h. Omerta
Nikt jeszcze nie polubił tej wypowiedzi

Awatar użytkownika
Simon Liberi
Posty: 1645
Rejestracja: 11 cze 2009, o 12:32
Gadu-Gadu: 0
Lokalizacja: Grodzisk

Zasady zachowania

Post autor: Simon Liberi » 20 sty 2013, o 19:34

ZASADY ZACHOWANIA ŻOŁNIERZA KSZ


Służba w Książęcych Siłach Zbrojnych to honor, prestiż oraz wymóg przestrzegania pewnych norm. Jako żołnierz KSZ jesteś zobowiązany do stosownego zachowywania się na służbie, oraz poza nią. Wobec siebie i w stosunku do osób cywilnych żołnierze winni przestrzegać zasad etycznych, norm współżycia społecznego oraz zachowywać się z godnością, uprzejmie, a także taktownie. Żołnierza obowiązuje posłuszeństwo, lojalność i poszanowanie przełożonych oraz starszych. Narażenie autorytetu innego żołnierza jest niedopuszczalne. Zasady dobrego wychowania oraz etykieta przyjmują, że żołnierz powinien szanować język ojczysty oraz powstrzymywać się od używania słów wulgarnych. Mimo, iż internet daje pewien zakres anonimowości, to niestosowne zachowanie może narazić Cię na konsekwencje ze strony przełożonych.

Oddawanie honorów przez żołnierzy


Jedna z najważniejszych rzeczy w zachowaniu żołnierza jest oddawanie honorów zarówno przełożonemu, jak i również żołnierzowi równemu stopniem, co jest oznaką szacunku.

Żołnierze zobowiązani są do oddawania honorów:
  1. Księciu Księstwa Sarmacji
  2. Marszałkom Izby Poselskiej i Senatorskiej
  3. Kanclerzowi Rządu Jego Książęcej Mości
  4. Przełożonym, starszym i równym stopniem

Podwładni i młodsi stopniem oddają honory pierwsi, a żołnierze równi stopniem, w tym samym momencie. W miejscach w których tę samą osobę spotyka się kilka razy honory oddaje się tylko raz przy pierwszym spotkaniu (narady, oficjalne uroczystości). W przypadkach nieuwzględnionych w tym wykładzie żołnierz zachowuje się stosownie do sytuacji, kierując się poczuciem karności, godności i dobrego wychowania.
W warunkach wirtualnych, w Księstwie Sarmacji przyjęło się oddawać honory poprzez zasalutowanie komendą <salut> podczas rozmowy mailowo czy za pomocą komunikatora. Niekiedy równoznacznym stwierdzeniem jest zawołanie „Czołem!", używane jednak nieco rzadziej.

Wzajemne zwroty żołnierzy


W czasie służby żołnierze zwracają się do siebie wymawiając przed stopniem wojskowym słowo „pan" lub „pani". Żołnierz, zwracający się do innego żołnierza wymienia jego stopień wojskowy w formie skróconej, np.: zwracając się do starszego kaprala mówi -
„Panie Kapralu" lub „Pani Kapral". Podobnie postępuje zwracając się do: starszego sierżanta, podporucznika, podpułkownika, komandora podporucznika, komandora porucznika, generała (brygady, dywizji, broni). Stopień starszego szeregowego wymienia się w pełnym brzmieniu. Meldując lub przedstawiając się żołnierz wymienia swój stopień w pełnym brzmieniu.
Podczas powitania się lub żegnania przełożony (starszy) stosuje zwrot „Czołem" albo „Czołem Panie Poruczniku (Pani Porucznik)", a podwładny (młodszy) odpowiada „Czołem" lub „Czołem Panie Ministrze" (generale, pułkowniku, itp. - stosownie do stanowiska lub stopnia).
Jeżeli na pytanie przełożonego lub starszego należy odpowiedzieć twierdząco, żołnierz odpowiada, np.: „Tak", „Wiem", „Zrozumiałem", a jeżeli przecząco: „Nie", „Nie wiem", „Nie zrozumiałem".
W przypadku rozkazów ustnych dopuszczalne jest użycie form „Tak jest!", lub „Rozkaz!" z opcjonalnym użyciem stopnia wojskowego (np. „Tak jest, panie poruczniku!").

Składanie meldunku i służbowe przedstawianie się


Meldunek jest to zwięzła informacja, którą podwładny składa przełożonemu. W meldunku podaje się kolejno: zwrot grzecznościowy („Pan, Pani"), stopień wojskowy przełożonego lub urząd - stanowisko osoby cywilnej, swoje stanowisko, stopień, nazwisko i czynność wykonywaną przez oddział lub meldującego albo cel przybycia, np.:
Panie Majorze (Pani Major) - dowódca pierwszej kompanii - porucznik Kowalski (porucznik Kowalska) - melduję kompanię podczas ćwiczeń taktycznych na temat...


Meldunek składa się w następujących sytuacjach:
  1. podczas pełnienia służby dyżurnej
  2. na zbiórce jednostki (pododdziału) oraz w czasie witania osób przez kompanię honorową;
  3. po przybyciu do przełożonego - o celu przybycia;
  4. przed wyjazdem służbowym, na urlop lub leczenie i po powrocie;
  5. podczas obejmowania i zdawania służby, a także stanowiska służbowego;
  6. po wykonaniu rozkazu (polecenia).

Przełożonym i osobom kontrolującym składa się meldunek lub sprawozdanie, natomiast osobom nie znanym - mającym wyższy stopień - dowódca (oficer dyżurny) przedstawia się. Kontrolujący obowiązany jest poinformować o celu przybycia.
Służbowe przedstawianie się - to podanie starszemu, który nie zna młodszego (podwładnego), swego stanowiska, stopnia wojskowego i nazwiska, np.:
Panie Pułkowniku (Pani Pułkownik), dowódca pierwszej kompanii porucznik Kowalski (porucznik Kowalska)
. Starszy postępuje podobnie, jeśli nie ma pewności, że jest znany. Żołnierz przedstawia się, gdy zwraca się do niego starszy. Przedstawianie się nie obowiązuje pomocników i łączników oficera dyżurnego jednostki, pomocnika dyżurnego , dyżurnego kompanii, itp. - po złożeniu meldunku lub przedstawieniu się przez ich bezpośredniego przełożonego na służbie.

Stosunek żołnierzy do podpisów na forach, listach dyskusyjnych oraz innych miejscach publicznych mających związek z Książęcymi Siłami Zbrojnymi.

Żołnierz w podpisach na forach, listach dyskusyjnych oraz innych miejscach publicznych, powinien zawrzeć:
  1. Stopień
  2. Imię i nazwisko
  3. Rodzaj wojsk
  4. Przydział

Np.chorąży Jan Kowalski
Książęca Marynarka Wojenna
1. Eskadra Uderzeniowa KMW


Zobacz też: protokół wojskowy
mat Mustafa Owski
Markiz Simon Peter Liberi h. Omerta
Nikt jeszcze nie polubił tej wypowiedzi

Zablokowany

Wróć do „Szkolenie Unitarne”